دلم براي بادكنك قرمزم تنگ شده

در آخرين لحظه كودكي

 بادكنکم تركيد

و درست در همان لحظه من عاشق شدم

وقتي كه دختر همسایه هنوز بچه بودو

پسرک  هم از من كوتاه تر بود

در آخرين لحظه كودكي

بادكنكم تركيد

ومن به طعمِ گسِ بزرگي دچار شدم

مزه اش دلم را زد

اما هميشه به مزه ها عادت مي كنيم

در آخرين لحظه كودكي

ساعت 7 عصر تابستان 

مادرم سبزي سرخ مي كرد

و پدر درخت گيلاسِ حياط را هرس مي كرد

و من 7 سال بعد

حالم از قورمه سبزي و گيلاس به هم مي خورد

و تابستان ها به قطب شمال مي رفتم

و هرگز دلم براي كسي تنگ نمي شد

وقتي كه بچه ها

در قايم موشك بازيِ آخر

يادشان رفت پيدايم كنند

آدم بزرگ ها به فريبي

مرا به 5 شماره پيدا كردند

و من به همان 5 شماره عاشق شدم

و ناخنهايم را مانيكور كردم

دل آدم بزرگ ها مثل بادكنك خالي نبود

 وقتي كه مي تركيد همه جا را خيس مي كرد

و هميشه هم داشتند پياز خورد مي كردند

در آخرين لحظه كودكي

من شاعر بودم

اما شعر  نمي نوشتم

بعدها كه بزرگ شدم، ديگر شاعر نبودم

فقط شعرهايم را پاكنويس مي كردم

در آخرين لحظه كودكي دلم براي بادكنكم سوخت

اما من كدئين را آموختم

و بعد از آن مغزم از كودكي ها  پارو شد

من در اولينِ تهوع بزرگ شدنم

 آبستنِ  روياها بودم

و اولين ويارم همان بادكنك قرمز بود

روز بعد از آن بود كه  فهميدم: فلسفه را پا به ماه هستم

من بزرگ شدن را بلد نبودم

آن را تقلب كردم

از روي دست خنگ ترين آدم دنيا

7 ساله بودم كه تقلب را كشف كردم و نمره ام بيست شد

اما آدم بزرگ ها همه بي سواد بودند

از آن روزگار تنها يادگارِ من

خرس كوچكم است كه مي داند

من ناخواسته بزرگان را بازي مي كنم

و دلِ من همچنان در هيجانِ بادكنكِ قرمزم جا مانده است