که چه زیبا؛ تمسخر کنان در لابه لای گره های سرد جوانه ها،

 شوق زندگی را تزریق می کند و بوی
عطر یاس پیچیده در تاروپود گلها
صبح است و همه در خواب گرفتاری، بی رمق از باد شراب بهاری،

بی نصیب از وسوسه های دل گرم عاشقانی که شبانگاه چراغ در دست
می گیرند و می نویسند راه عشق را، ابتدا با سر مشق،

و سپس ارام و بی صدا طی می کنند راهی را که در شب باید پیوست،

 چرا که دروازه های
شهر در شب بسته است...
صبح راآغاز می کنم ، حال که در تنهایی خویش می گذرم از هیاهو های کودکانه ، حال که بی خود از شعشعه عشق صبوری ام به یغما
رفته است، صبح را قناعت می کنم؛ ارام و بی صدا ، می گریندعقاقی ها از سنگینی سرما و بید از شدت باد زمستانی سرد عبور کرد ومن سخت گرفتار عبورم.

سکوت را می توان شکست ولی موجی خفته را، بی تحرکی را

هیچ صدایی به لرزه نخواهد اورد،
سکوت منشا گرفته از فکر ادمی است ولی خفتگی بر گرفته از جسم ضعیفان است.
ره گذر می داند چه راهی برای عبور مناسب است.
ره گذر صبح را می شناسد و شب را پاس می دارد.
ای ره گذر ادامه بده،ارام و بی صدا
 نگذار جوانه های جوانی که بر شاخ و برگ گل های جوانت ، جوانه زده است ، پژمرده شود
پس ارام و بی صدا صبح را اغاز کن !