یه حس غریبی دارم . یه حسی که بالاخره پس از چهار سال در کنار حانواده ام بدستش آوردم . خیلی لذت بخشه که انار قرمز و تخمه و فال حافظ و همه و همه چیز در کنار خانواده آدم باشه . چقدر شادی آفرینه که همه به یاد هم هستیم . یه حس غریبی باعث میشه که برم سراغ حافظ . بیشتر از این صبر و قرار ندارم . باید شروع کنم . خب . بسم ال.. . از طرف همتون صفحه رو باز میکنم . ..

از آن عتیق که خونین دلم ز عشوه او 

اگر کنم گله غمگسار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند

گرت ز دست برآید نگار من  باشی

شبی به کلبه احزان عاشقان آیی

دمی انیس دل سوگوار من باشی

شود غزاله خورشید صید لاغر من

گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده وظیفه من

اگر ادا نکنی قرض دار من باشی

من این مراد ز خود بینم که نیم شبی

بجای اشک روان در کنار من باشی

من ار چه حافظ شهرم جوی نمی ارزم

مگر تو از کرم خویش یار من باشی

.....