دلم براي بادكنك قرمزم تنگ شده

در آخرين لحظه كودكي

 بادكنکم تركيد

و درست در همان لحظه من عاشق شدم

وقتي كه دختر همسایه هنوز بچه بودو

پسرک  هم از من كوتاه تر بود

در آخرين لحظه كودكي

بادكنكم تركيد

ومن به طعمِ گسِ بزرگي دچار شدم

مزه اش دلم را زد

اما هميشه به مزه ها عادت مي كنيم

در آخرين لحظه كودكي

ساعت 7 عصر تابستان 

مادرم سبزي سرخ مي كرد

و پدر درخت گيلاسِ حياط را هرس مي كرد

و من 7 سال بعد

حالم از قورمه سبزي و گيلاس به هم مي خورد

و تابستان ها به قطب شمال مي رفتم

و هرگز دلم براي كسي تنگ نمي شد

وقتي كه بچه ها

در قايم موشك بازيِ آخر

يادشان رفت پيدايم كنند

آدم بزرگ ها به فريبي

مرا به 5 شماره پيدا كردند

و من به همان 5 شماره عاشق شدم

و ناخنهايم را مانيكور كردم

دل آدم بزرگ ها مثل بادكنك خالي نبود

 وقتي كه مي تركيد همه جا را خيس مي كرد

و هميشه هم داشتند پياز خورد مي كردند

در آخرين لحظه كودكي

من شاعر بودم

اما شعر  نمي نوشتم

بعدها كه بزرگ شدم، ديگر شاعر نبودم

فقط شعرهايم را پاكنويس مي كردم

در آخرين لحظه كودكي دلم براي بادكنكم سوخت

اما من كدئين را آموختم

و بعد از آن مغزم از كودكي ها  پارو شد

من در اولينِ تهوع بزرگ شدنم

 آبستنِ  روياها بودم

و اولين ويارم همان بادكنك قرمز بود

روز بعد از آن بود كه  فهميدم: فلسفه را پا به ماه هستم

من بزرگ شدن را بلد نبودم

آن را تقلب كردم

از روي دست خنگ ترين آدم دنيا

7 ساله بودم كه تقلب را كشف كردم و نمره ام بيست شد

اما آدم بزرگ ها همه بي سواد بودند

از آن روزگار تنها يادگارِ من

خرس كوچكم است كه مي داند

من ناخواسته بزرگان را بازي مي كنم

و دلِ من همچنان در هيجانِ بادكنكِ قرمزم جا مانده است

غروب ...حوالی آسمان...بالا

نگاه خسته سارا به دفتر دارا

به زمهریر تنت ماه بیست-تر ساله

بپیچ در تن نازت غرور سرما را

چقدر پر شد و خالی شد استکانها..بعد

به سجده آمدی ای گل..به ربی الاعلی

بیا که دختر کولی قصه هام امشب

به رقص آمده با من کنار من اینجا

و من که حال خرابم خرابتر میشد

چو آهوان نظر کرده ای در این صحرا

خبر دهید به خسرو که جان شیرینش

اسیر در دل صیاد بیستون حاشا

ببین چگونه به صف می کند لسان الغیب

"سهی قدان سیه چشم ماه سیما را"

چه آسمان بلندی....چه نردبان بلندی

بیا که خسته ترینم..بیا بپر بالا

برو اي دوست برو!
برو اي دختر پالان محبت بر دوش!
ديده بر ديده ي من مفکن و نازت مفروش...
من دگر سيرم... سير!...
به خدا سيرم از اين عشق دوپهلوي تو پست!
تف بر آن دامن پستي که تورا پروردست!

کم بگو ، جاه تو کو؟! مال تو کو برده ي زر!
کهنه رقاصه ي وحشي صفت زنگي خر!
گر طلا نيست مرا ، تخم طلا، مَردم من،
زاده ي رنجم و پرورده ي دامان شرف
آتش سينه ي صدها تن دلسردم من!
دل من چون دل تو، صحنه ي دلقک ها نيست!
ديده ام مسخره ي خنده ي چشمک ها نيست!
دل من مامن صد شور و بسي فرياد است:
ضرباتش جرس قافله ي زنده دلان
تپش طبل ستم کوب، ستم کوفتگان
چکش مغز ز دنياي شرف روفتگان
«تک تک» ساعت، پايان شب بيداد است!
دل من، اي زن بدبخت هوس پرور پست!
شعله ي آتش« شيرين» شکن«فرهاد» است!
حيف از اين قلب، از اين قبر طرب پرور درد
که به فرمان تو، تسليم تو جاني کردم،
حيف از آن عمر، که با سوز شراري جان سوز
پايمال هوسي هزره و آني کردم!
در عوض با من شوريده، چه کردي، نامرد؟
دل به من دادي؟نيست؟
صحبت دل مکن، اين لانه ي شهوت، دل نيست!
دل سپردن اگر اين است! که اين مشکل نيست!
هان! بگير!اين دلت، از سينه فکنديم به در!
ببرش دور ... ببر!
ببرش تحفه ز بهر پدرت، گرگ پدر

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای جنگل را بیابان میکنند

دست خون آلود را خود را پیش چشم خلق پنهان میکنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا آنچه این نامردمان با جان انسان میکنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بابان بود از روز نخست

در کویری صوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفنگو از مرگ انسانیت است

هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا آنچه این نامردمان با جان انسان میکنند

از آلبوم کفرنامه داريوش که من خیلی دوستش دارم.

پسرکی از مادرش پرسيد:مادر چرا گريه ميکنی؟

مادر فرزندش را در اغوش گرفت و گفت:نميدانم عزيزم ,نميدانم!!!!!!

پسرک نزد پدرش رفت و گفت:بابا ,چرا مامان هميشه گريه ميکند؟او چه ميخواهد؟

پدرش تنها دليلی که به ذهنش ميرسيد, اين بود:همه ی زنها گريه ميکنند ,بی هيچ دليلی!!!!!!!!!

پسرک متعجب شد ولی هنوز از اينکه زنها خيلی راحت به گريه می افتند ,متعجب بود.

يکبار در خواب ديد که,که دارد با خدا صحبت ميکند,از خدا پرسيد:خدايا چرا زنها اين

همه گريه ميکنند؟

خدا جواب داد:من زن را به شکل ويژه ای آفريده ام

.به شانه های او قدرتی داده ام تا بتواند سنگينی زمين را تحمل کند,به بدنش قدرتی

 داده ام تا بتواند درد زايمان را تحمل کند,به دستانش قدرتی داده ام که حتی اگر تمام

کسانش دست از کار بکشند او به کار ادامه دهد.

به او احساسی داده ام که با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد,حتی اگر او را

هزاران بار اذيت کنند و به او قلبی داده ام تا همسرش را دوست بدارد,از خطاهای او

بگذرد و همواره در کنار او باشد و به او اشکی داده ام تا هر هنگام که خواست فرو

بريزد.

اين اشک را منحصرا برای او خلق کرده ام تا هر گاه نياز داشت بتواند از آن استفاده کند.

زيبايی يک زن در لباسش,موهايش,يا اندامش نيست.

             زيبايی زن را بايد در چشمانش جست و جو کرد,

                                  زیرا تنها راه ورود به قلبش آنجاست

اتل متل یه بابا      دلیر و زار و بیمار      اتل متل یه مادر      یه مادر فداکار

اون بابای مهربون                     فحش می‌ده به بچه‌هاش

  قسم می‌داد بابارو                  به فاطمه، به جدش

مرحوم ابوالفضل سپهر

(براي شنيدن اين شعر اينجا را کليک کنيد)

امیدوارم همکارا به ما گیر ندن.....

عشق از ديدگاه معلمين دبير زيست:عشق مرضی است که ميکروب آن از راه چشم وارد بدن ميشود. دبير شيمی:عشق تنها اسيدی است که در قلب اثر دارد. دبيردينی:عشق يک موهبت الهی است که خداوند برای بندگانش هديه کرده است. دبير رياضی:نسبت عشق به بدن مثل نسبت خون است به بدن. دبير فيزيک:جوان مانند آهنربايی است که هر عشقی را به طرف خود جذب ميکند. دبير ادبيات:عشق بايد مثل عشق ليلی و مجنون پاک باشد. دبير ورزش:عشق يک توپ فوتبال است که به دروازه ی هر قلبی اصابت ميکند!!!

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم..♥.. چون دنيا يه روز تموم ميشه. .♥.. نميخوام بگم که مثل گلي. .♥.. چون گل هم يه روز پژمرده ميشه. ♥.. نميخوام بگم که سياهي چشمات مثل شبهاي پر ستاره است. ♥.. چون شب هم بالاخره تموم ميشه.. ♥. نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالي. ♥.نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم..♥.. چون . چون اب که هميشه پاک نميمونه.. ♥. نميخوام بگم که دوستت دارم. .♥.. چون من که اصلا دوستت ندارم. .♥.. بلکه من عاشقتم تقديم به تنها ترينم

آخر گلويم از صداي هاي پايت جان سپرد

آخر نفهميدي صدايم بغض سنگيني به دوشش بود

به دوشش بود اما از جفايت جان سپرد

آخر نترسيدي بگويد عاشقي نفرين به آيينت

كه از چشمان جادويت خدايت جان سپرد

آخر نمي داني و مي دانم كه مي دانم نمي داني

كه دل در خواهش آن انزوايت جان سپرد

آخر چقدر عزلت نشيني از براي يار دلگير است

بخوان شعرم كاین شعرم در هوايت جان سپرد آخر (فرياد)

قدمت تاریخی       

تپه یحیی  :

تپه یحیی واقع در دشت صوغان در 225 کیلو متری جنوب شهر کرمان در شهرستان بافت واقع است که قدمت 5000 ساله داراست

19.8 متر از دشت کنونی ارتفاع دارد و شکل آن حالت مخروط ناقص را نشان میدهدکه قطر دایره پایه اش 187 متر است از دامنه تپه تا 2 کیلو متری  خرده سفال زیاد است                                                                              

کشف تپه یحیی :                                                                        

توسط پروفسور کارلوسکی و همراهانش در 1967 میلادی(1346 شمسی) صورت گرفت  که وابسته به موزه پی پای دانشگاه هاروارد امریکا بودند

مشخصه	تاریخ(ق م)	دوره
فرسنگی	3800-4500	ششم
فرهنگ یحیی	3400-3800	هفتم
ماقبل ایلام	3000-3400	هشتم
ماقبل ایلام	2500-3000	نهم
متروک	2100-2500	دهم
ایلامی	1800-2100	یازدهم
متروک	750-1800	دوازدهم
عصر آهن	500-750	سیزدهم
هخامنشی	300-500	چهاردهم
اشکانی و سامانی	40-300	پانزدهم

بیا برویم ....

  بیا برویم!

بهانه

    چشمهایت را بهانه ای می سازم